Glacjologiczna fotografia miesiąca – 2016/01

Satelitarne zdjęcie przedstawiające czapę lodową Barnes'a (Barnes ice cap), Ziemia Baffina, Kanada. Fot. NASA Worldview,

Ryc. 1. Satelitarne zdjęcie przedstawiające czapę lodową Barnes’a (Barnes Ice Cap) w dniu 26-07-2015, Ziemia Baffina, Kanada. Fot. NASA Worldview, http://go.nasa.gov/1OdRIgO.

Czapa lodowa Barnes’a (Barnes Ice Cap) jest rozległą kopułą lodową o powierzchni 6 tys. km2 i maksymalnej długości ok. 150 km. Obok czapy lodowej Penny’ego o podobnych rozmiarach jest największym lodowcem największej wyspy Kanady – Ziemi Baffina. Spośród tysięcy lodowców tego kraju, Czapa Barnes’a wyróżnia się swoją bardzo długą historią.

W ostatniej Epoce Lodowej, której maksimum przypadło ok. 20 tys. lat temu, północna Europa (w tym Polska) pokryta była grubym lądolodem skandynawskim. Po zachodniej stronie Oceanu Atlantyckiego jeszcze większy lądolód laurentyjski pokrywał Kanadę i północną część USA. Ocieplenie klimatu w późnym plejstocenie i holocenie spowodowało topnienie lądolodów po obu stronach oceanu. Czapa lodowa Barnes’a jest tym, co pozostało z lądolodu laurentyjskiego do naszych czasów.

Zmiany grubości czapy lodowej Barnes'a (Barnes Ice Cap) między rokiem 1960 a 2010. Czarne pola - brak danych. Nawet w najwyższych strefach Czapy nie zachodzi przyrost grubości. Za: Gardner et al. 2012.

Ryc. 2. Zmiany grubości czapy lodowej Barnes’a (Barnes Ice Cap) między rokiem 1960 a 2010. Czarne pola – brak danych. Nawet w najwyższych strefach Czapy nie zachodzi przyrost grubości. Za: Gardner et al. 2012/EGU/The Cryosphere.

Współczesnego ocieplenia klimatu czapa Barnes’a może jednak nie przetrwać.  Jest ona bardzo wrażliwa na zmiany temperatury powietrza, ponieważ jej topografia jest dość płaska. W efekcie, każde podniesienie rocznej linii równowagi bilansowej przez rosnącą temperaturę skutkuje drastyczną redukcją strefy akumulacji śniegu na rzecz strefy ablacji zdominowanej przez topnienie (więcej o bilansie masy >>>tutaj). Najnowsze pomiary zmian grubości czapy jednoznacznie wskazują, że nawet w jej najwyższych strefach nie zachodzi pogrubianie, lecz redukcja miąższości (Ryc. 2). W ostatnich latach Czapa traciła średnio ok. 1 m grubości rocznie, dostarczając do oceanów 4-6 km3 słodkiej wody na rok (Gardner et al. 2012). Prawdopodobne jest zatem, że nawet gdyby ocieplenie klimatu zatrzymało się, lodowiec i tak skazany byłby na zanik.

 

Więcej informacji:

Gardner et al. 2012. Accelerated contributions of Canada’s Baffin and Bylot Island glaciers to sea level rise over the past half century. The Cryosphere 6, 1103-1125.

NASA Earth Observatory – Barnes Ice Cap

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s