Glacjologiczna fotografia miesiąca – 2016/02

Lodowiec Zongo, Andy, Boliwia. Fot. ogwen - Huayna Potosi, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3784734

Lodowiec Zongo, Andy, Boliwia, spływający spod szczytu Huayna Potosi. Fot. ogwenHuayna Potosi, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3784734

Andy to potężny łańcuch górski, który przebiega z północy na południe wzdłuż zachodnich brzegów Ameryki Południowej przez kilka stref klimatycznych. Północne, tropikalne partie Andów są słabo zlodowacone ze względu na wysoką temperaturę powietrza, na dalekim południu natomiast rozwinęły się dwa potężna pola lodowe Patagonii. Tropikalne lodowce Andów znane są przede wszystkim z Peru i Boliwii. Ciekawostką jest, że reżim ich zasilania i topnienia jest zupełnie inny niż w wyższych szerokościach geograficznych. W porze wilgotnej, tj. w czasie południowego lata, zachodzi jednocześnie silne topnienie, jak i największa akumulacja śniegu. W porze suchej (zima) zachodzi jedynie niewielkie topnienie przy braku akumulacji.

Warstwy śniegu w wysokich partiach Huayna Potosi. Fot. By Hernan Payrumani - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=32670484

Warstwy śniegu w wysokich partiach Huayna Potosi. Fot. By Hernan Payrumani, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=32670484

Stosunkowo dobrze zbadanym przykładem jednego z takich lodowców jest boliwijski Zongo (2.4 km2), znajdujący się 30 km na północ od La Paz, dla którego lodowce stanowią istotne źródło wody. Ponieważ panujący tu klimat jest tropikalny, lodowiec okupuje tylko najwyższe partie masywu Huayna Potosi (6088 m n.p.m.), a jego najniższa część (czoło) znajduje się na wysokości szczytu Mt. Blanc, tj. na ok. 4900 m n.p.m. Dzięki względnej dostępności od wielu lat prowadzony jest monitoring lodowca przez badaczy francuskich i boliwijskich. Wyniki badań wskazują, że do roku 1975 lodowiec nieco przybierał na wadze, jednak później trend ten się odwrócił i od tego czasu Zongo systematycznie traci swój lód w średnim tempie ok. 1 m rocznie (Soruco i in. 2009). Przyszłość lodowca zależy od dalszych zmian klimatu. W zależności od przyjętego modelu zmian, prognozuje się, że Zongo może się ustabilizować ok. roku 2050 (scenariusz emisji CO2 RCP2.6) lub niemal zaniknąć do roku 2100 (RCP8.5) (Reveillet i in. 2015).

Źródła:

Soruco i in. 2009. Mass balance of Glaciar Zongo, Bolivia, between 1956 and 2006, using glaciological, hydrological and geodetic methods. Annals of Glaciology, 50, 1-8.

Reveillet i in. 2015. Simulations of changes to Glaciar Zongo, Bolivia (16S), over the 21st century using a 3-D full-Stokes model and CMIP5 climate projections. Annals of Glaciology, 56 (70), 89-97.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s